Sneeuwstorm

Onze laatste beklimming naar een bergpas zullen we niet snel vergeten. Door het fout inschatten van de tijd die nodig zou zijn om de twee bergpassen over te raken, kwamen we in het donker in een sneeuwstorm terecht. Op 4800 meter hoogte, vriestemperatuur, gladde weg en veel wind. Kamperen was geen optie. Dus moesten we verder tot we op lagere hoogte zaten. 

Hamster

Enkele jongens staan voor een slager. In Peru worden hamsters niet als troeteldier gehouden, maar worden ze opgegeten. Soms zie je ze vrij rondlopen in de keuken van restaurants of pensionnetjes. En dan stinkt heel het huis naar kavia. 

Kamperen in Huaraz

In Huaraz hebben we een tijdje in Jo's Place verbleven. Ook een boel andere fietsers komen hier even uitrusten.

Remproblemen

Na onze omzwervingen door de Andes zijn we eindelijk in Huaraz geraakt. Tijd voor ontspanning en wat afleiding. Dacht ik.

Er was nog een probleem met mijn achterrem dat dat ik moest oplossen voor we terug de bergen zouden intrekken. Mijn fiets heeft hydraulische schijfremmen. Het probleem begon allemaal toen ik de lucht uit de leidingen wou krijgen maar niet het goeie gereedschap bleek te hebben meegenomen. Daardoor gingen er dichtingsringen stuk, deed ik de zuigers kapot en uiteindelijk was ik de afgelopen twee dagen van 's morgens tot 's avonds bezig om de rem terug in orde te krijgen. Tevergeefse pogingen echter. Uiteindelijk heb ik de rem vandaag laten vervangen door een mechanische schijfrem, waar dus geen olie in de leiding zit maar een gewone kabel.

De herstelling liep nog niet helemaal vlot. Er was een remkabel van een motorfiets nodig en een stuk binnenband dient nu als extra veer.

Ondanks dat we nu al enkele dagen in Huaraz zitten, ben ik morgen toe aan een rustdag.

Caraz

Vanuit Trujilio zouden we via een omweg naar Huaraz fietsen. In de casa de cyclistas vroegen we hoe de weg zou zijn, maar heel concreet bleek de informatie niet. Na twee dagen klimmen stopte het asfalt. We kregen ruige wegen. Dagafstanden van 20 - 30 kilometer werden een hele opgave. Ook afdalen moesten we soms te voet doen. Los zand en stenen. Ravijnen. Dus zeker geen plaats om een schuiver te maken. We sleurden de fietsen door een bergrivier. 

Het landschap was erg afwisselend. De mensen ongelooflijk vriendelijk en enthousiast. Na meer dan een week zijn we terug op de grote weg. Gisteren een behoorlijke dagafstand kunnen afleggen. En nu even op adem komen in Caraz en dan weer verder de bergen in. Want dat is zo mooi.

Trujilio naar Caraz

Cerveza

Onderweg wordt er soms gevraagd of we zin hebben in een cerveza. Deze mensen waren een gezellig feestje aan het bouwen.

Casa de cyclistas

Sinds 1985 zet Loucho zijn deur wagenwijd open voor fietsers die onderweg zijn. Hij heeft een casa de cyclistas geopend zoals er nog enkele zijn in Zuidamerika. Ik kon mij er niet veel bij voorstellen, maar zat er wel dagenlang over te fantaseren. Ontmoetingsplek voor fietsreizigers, samen fietsfeestjes bouwen, leuke gesprekken over reizen en fietsen...

Toen ik hier aankwam was het even schrikken. Een totaal gekke en doorgedraaide Amerikaanse legde mij de huisregels uit. Onder andere waren we niet gewenst door de familie van Loucho die hier ook woont. En die familie zou dat wel duidelijk laten merken. Daarna werd ik voorgesteld aan een Italiaan die een penetrant zwerversgeurtje verspreidt. Volgens de Amerikaanse had hij zich drie dagen geleden voorgenomen om te douchen, maar was het er nog niet van gekomen. Het slaapvertrek bleek een soort hok. Uit het geurtje kon ik afleiden dat de Italiaan er slaapt. Op een tafel staan allerlei etensresten.

Pas na een dagje wennen begon ik mij aan te passen aan de situatie. De Amerikaanse is vertrokken. Eindelijk kwam ik ook normale fietsers tegen waar je een leuk gesprek mee kan hebben, over fietsen reizen. Ik begin het hier nu zelfs gezellig te vinden. En straks komt Kristof hier en kunnen we weer gaan dromen over de volgende bestemming en druk plannen maken.

Aanmoedigingen onderweg

Ergens midden op de dag begint mijn water op te raken. Ik besluit om water te vragen in een wegrestaurant. De eigenaar zegt dat enkel het flessenwater betrouwbaar is, en geeft me twee flesjes water. Nee, ik mag niet betalen. Hij ziet dat ik met de fiets ben en zegt dat ik moet gaan zitten en er wordt eten gebracht. Er worden boeken getoond met alle fietsers die hier passeerden. Hij vertelt erg enthousiast over alle fietsers die hier langskwamen. Ik beloof een kaartje te sturen als ik al wat verder ben geraakt.

Twee dagen later. Ik ga opnieuw water vragen. Nu aan een plantage. Het blijken avocado's te zijn. Ik krijg een grote zak mee, maar kan deze nauwelijks dragen. Laat staan dat ik ze kan opeten. Ik kies er vier mooie uit. Als ik ze de volgende dagen opeet denk ik terug aan de leuke ontmoeting.

Nog later maak ik een foto van een man die fruit verkoopt. Prompt krijg ik een mandarijntje toegestopt.

Poseren voor de foto

De route naar de stad Trujilio had ik minder zwaar verwacht. Het werd meer dan 500 kilometer zwoegen door de woestijn. Op de plaatsen waar er schaduw was zat er steeds een hond. Veel mogelijkheden tot rusten waren er daardoor niet. Maar het enthousiasme van de Peruanen maakt veel goed. Ze zijn altijd verbaasd als ze mijn ligfiets zien. Ik wordt dan gefotografeerd of gefilmd met de GSM. Soms moet ik poseren en dan sta ik daar in de woestijn met een groepje Peruanen te lachen naar de GSM. Grappig is ook dat de mensen hier nogal klein zijn. Dus steek ik er altijd met kop en schouders bovenuit.

Op weg naar Trujilio

Lima

Enkele foto's van Lima.

Op weg

Vanmorgen heb ik m'n laatste Rabiës-vaccin gekregen. Kristof moet er morgen en volgende week nog krijgen. Omdat ik al wat wil fietsen en niet langer in Lima wil blijven, vertrek ik morgen. Ik zal een relatief vlakke route volgen langs de kust. In het stadje Tujilio ga ik naar de casa-de-cyclistas. Dat is een soort open huis voor fietsreizigers. Kristof zal mij met de bus achterna komen zodat we samen verder kunnen.

Rabiës

Voor mijn vertrek was ik langsgegaan bij het Tropisch Instituut voor de nodige vaccins. Het vaccin voor hondsdolheid was niet meer te verkrijgen. Advies van de dokter: hondenbeten vermijden. Leek me nogal logisch, ik was immers niet van plan om de straathonden te gaan strelen, maar toch niet volledig afdoende. Vooral toen Kristof een tijdje geleden werd gebeten begon ik toch ongerust te worden. En toen ik gisteren werd aangevallen door een gemuilkorfde hond  was ik overtuigd dat ik me hier zou laten vaccineren. Omdat we meerdere spuiten moeten krijgen, zitten we nog een tijdje vast in Lima. 

Lima

Aangekomen in Lima. Nog even bekomen van de jetlag en dan plannen maken voor een mooie fietstocht.

Plakgerief

Op zoek naar materiaal voor mijn reis ontdek ik dat er minder lekke banden worden hersteld. Plakkers en lijm los kopen is moeilijk. Ik koop de volledige voorraad van een fietsenmaker. Ontdek later thuis dat ik nog ergens een vergeten voorraad had en krijg daarna bericht van een collega dat hij 90 plakkers heeft gekocht. Hoef de rest van m'n leven geen plakkers te kopen.

Home sweet home

Moermansk

Mijn doel is bereikt. Gelukkig heb ik een groot deel met meewind kunnen fietsen en bleef het grotendeels droog. Anders was het voor mij waarschijnlijk onmogelijk geweest om deze laatste etappe te fietsen. Voorlopig heb ik genoeg gefietst en ga de resterende tijd dus niet meer verder trappen. Het is hier momenteel koud en regenachtig weer.

Ik wil met de trein vanuit Moermansk naar Sint-Petersburg reizen. Het vliegtuigticket naar huis heb ik al gekocht. Omdat ik nog een ruime week heb, wil ik onder andere nog naar Vyborg. Een stad aan de grens met Finland. Ook heb ik nog niet aan sightseeing gedaan in Sint-Petersburg, dus dat zou ik ook nog willen doen. Het eerste wat ik wil doen als ik in Sint-Petersburg aankom is mijn kleren wassen. Die hebben immers geen wasmachiene gezien sinds ik vanuit Sint-Petersburg ben vertrokken.

Aangekomen

En zo zie je er dan uit als je een goeie week in de toendra fietst zonder enige voorzieningen. Gelukkig is er geen geur bij de foto.

Eentonig

De weg naar Moermansk. Alle dagen lijken nu zo erg op elkaar dat ik nauwelijks nog weet hoe lang ik al onderweg ben. Enkel aan de strip met vitaminenpillen die ik in Petrozavodsk kocht, kan ik zien hoeveel dagen ik al onderweg ben. De weg zelf: nog steeds een rechte weg, soms heuvelachtig met links en rechts bos en soms moeras of een rivier. De borden langs de kant van de weg geven een beetje afwisseling en een doel om naar te fietsen. Nog 67 kilometer naar een tankstation. Zou er een winkeltje zijn? Kan ik mezelf trakteren op thee? En wat stond er weer op dat laatste bord, is het nog 475 kilometer naar Moermansk?