Aanmoedigingen onderweg

Ergens midden op de dag begint mijn water op te raken. Ik besluit om water te vragen in een wegrestaurant. De eigenaar zegt dat enkel het flessenwater betrouwbaar is, en geeft me twee flesjes water. Nee, ik mag niet betalen. Hij ziet dat ik met de fiets ben en zegt dat ik moet gaan zitten en er wordt eten gebracht. Er worden boeken getoond met alle fietsers die hier passeerden. Hij vertelt erg enthousiast over alle fietsers die hier langskwamen. Ik beloof een kaartje te sturen als ik al wat verder ben geraakt.

Twee dagen later. Ik ga opnieuw water vragen. Nu aan een plantage. Het blijken avocado's te zijn. Ik krijg een grote zak mee, maar kan deze nauwelijks dragen. Laat staan dat ik ze kan opeten. Ik kies er vier mooie uit. Als ik ze de volgende dagen opeet denk ik terug aan de leuke ontmoeting.

Nog later maak ik een foto van een man die fruit verkoopt. Prompt krijg ik een mandarijntje toegestopt.

Poseren voor de foto

De route naar de stad Trujilio had ik minder zwaar verwacht. Het werd meer dan 500 kilometer zwoegen door de woestijn. Op de plaatsen waar er schaduw was zat er steeds een hond. Veel mogelijkheden tot rusten waren er daardoor niet. Maar het enthousiasme van de Peruanen maakt veel goed. Ze zijn altijd verbaasd als ze mijn ligfiets zien. Ik wordt dan gefotografeerd of gefilmd met de GSM. Soms moet ik poseren en dan sta ik daar in de woestijn met een groepje Peruanen te lachen naar de GSM. Grappig is ook dat de mensen hier nogal klein zijn. Dus steek ik er altijd met kop en schouders bovenuit.

Op weg naar Trujilio

Lima

Enkele foto's van Lima.

Op weg

Vanmorgen heb ik m'n laatste Rabiës-vaccin gekregen. Kristof moet er morgen en volgende week nog krijgen. Omdat ik al wat wil fietsen en niet langer in Lima wil blijven, vertrek ik morgen. Ik zal een relatief vlakke route volgen langs de kust. In het stadje Tujilio ga ik naar de casa-de-cyclistas. Dat is een soort open huis voor fietsreizigers. Kristof zal mij met de bus achterna komen zodat we samen verder kunnen.

Rabiës

Voor mijn vertrek was ik langsgegaan bij het Tropisch Instituut voor de nodige vaccins. Het vaccin voor hondsdolheid was niet meer te verkrijgen. Advies van de dokter: hondenbeten vermijden. Leek me nogal logisch, ik was immers niet van plan om de straathonden te gaan strelen, maar toch niet volledig afdoende. Vooral toen Kristof een tijdje geleden werd gebeten begon ik toch ongerust te worden. En toen ik gisteren werd aangevallen door een gemuilkorfde hond  was ik overtuigd dat ik me hier zou laten vaccineren. Omdat we meerdere spuiten moeten krijgen, zitten we nog een tijdje vast in Lima. 

Lima

Aangekomen in Lima. Nog even bekomen van de jetlag en dan plannen maken voor een mooie fietstocht.

Plakgerief

Op zoek naar materiaal voor mijn reis ontdek ik dat er minder lekke banden worden hersteld. Plakkers en lijm los kopen is moeilijk. Ik koop de volledige voorraad van een fietsenmaker. Ontdek later thuis dat ik nog ergens een vergeten voorraad had en krijg daarna bericht van een collega dat hij 90 plakkers heeft gekocht. Hoef de rest van m'n leven geen plakkers te kopen.

Home sweet home

Moermansk

Mijn doel is bereikt. Gelukkig heb ik een groot deel met meewind kunnen fietsen en bleef het grotendeels droog. Anders was het voor mij waarschijnlijk onmogelijk geweest om deze laatste etappe te fietsen. Voorlopig heb ik genoeg gefietst en ga de resterende tijd dus niet meer verder trappen. Het is hier momenteel koud en regenachtig weer.

Ik wil met de trein vanuit Moermansk naar Sint-Petersburg reizen. Het vliegtuigticket naar huis heb ik al gekocht. Omdat ik nog een ruime week heb, wil ik onder andere nog naar Vyborg. Een stad aan de grens met Finland. Ook heb ik nog niet aan sightseeing gedaan in Sint-Petersburg, dus dat zou ik ook nog willen doen. Het eerste wat ik wil doen als ik in Sint-Petersburg aankom is mijn kleren wassen. Die hebben immers geen wasmachiene gezien sinds ik vanuit Sint-Petersburg ben vertrokken.

Aangekomen

En zo zie je er dan uit als je een goeie week in de toendra fietst zonder enige voorzieningen. Gelukkig is er geen geur bij de foto.

Eentonig

De weg naar Moermansk. Alle dagen lijken nu zo erg op elkaar dat ik nauwelijks nog weet hoe lang ik al onderweg ben. Enkel aan de strip met vitaminenpillen die ik in Petrozavodsk kocht, kan ik zien hoeveel dagen ik al onderweg ben. De weg zelf: nog steeds een rechte weg, soms heuvelachtig met links en rechts bos en soms moeras of een rivier. De borden langs de kant van de weg geven een beetje afwisseling en een doel om naar te fietsen. Nog 67 kilometer naar een tankstation. Zou er een winkeltje zijn? Kan ik mezelf trakteren op thee? En wat stond er weer op dat laatste bord, is het nog 475 kilometer naar Moermansk?

Verder naar Moermansk

Vanaf morgen fiets ik terug verder naar Moermansk. Mijn eerste dagen vanaf Petrozavodsk waren erg moeilijk. Een heel saaie lange rechte weg. Links en rechts dicht bos, met soms een open plek met moeras. En dan was er de felle tegenwind, de regen en de temperatuur die niet boven de tien graden kwam. Onderweg zijn er geen dorpjes meer. Slapen, wassen en eten moet je in het bos doen. En natuurlijk voldoende eten meenemen.

Maar het weer is nu veel beter. Ik krijg de komende dagen wind mee en ook temperaturen die overdag boven de tien graden liggen. Als dit nog een weekje blijft duren zou ik zonder al te veel problemen in Moermansk moeten raken. En daar wacht mijn tweede Couchsurfing-avontuur.

Solovski eilanden

Op aanraden van enkele locals heb ik de Solovski eilanden bezocht. Midden op het eiland ligt een ommuurde orthodoxe kerk. Omdat het zo afgelegen is werd dit vroeger ook gebruikt als gevangenis. Zo`n beruchte goelag. Maar daar is nu gelukkig niets meer van te zien en de Russen proberen deze stukken van hun geschiedenis te vergeten.

Ondanks het relatief grote aantal bezoekers is de infrastructuur toch erg primitief. De overtocht gaat in een oude roestige boot. En op het eiland zijn er helemaal geen verharde wegen. In de toeristeninformatie spreekt men enkel vlot Russisch en een kaartje van het eiland kunnen ze niet geven. Maar deze kleine ongemakken maken de bezienswaardigheden er niet minder mooi op. Er is hier heel mooie natuur en fantastische zichten. Ook de kerkjes zijn heel mooi.

Op weg naar Moermansk

Het kiezen van een route is meestal het afwegen van voor- en nadelen. Omdat ik geen duidelijk doel meer had om naar toe te fietsen, was de laatste dagen mijn motivatie een beetje minder. Ook blijkt het fietsen via de kleinere wegen niet altijd even gemakkelijk. Globaal had ik twee opties: vanuit Petrozavodsk zuidelijk fietsen via kleinere wegen of vanuit Petrozavodsk verder noordelijk fietsen naar Moermansk.

Omdat het vanuit Petrozavodsk nog een 900 kilometer is naar Moermansk, blijkt dit een haalbare afstand in de drie wegen die ik nog kan fietsen. Tevens zijn er een paar voordelen om langs een grote weg te fietsen: er zijn wat meer plaatsen waar je eten kan kopen, als het eens heel slecht weer is kan je gemakkelijk een pensionnetje vinden, en bij grote problemen kan je altijd de trein nemen. Volgens de Russen zou de weg soms druk zijn, soms minder druk. En voor mij heeft die stad toch wel iets ergs exotisch.

Vanaf morgen fiets ik dus verder naar het noorden. Vandaag zoek ik alvast thermisch ondergoed voor de koude nachten.

Petrozavodsk

Onderweg

Vanuit Sint-Petersburg ben ik via een grote boog naar Petrozavodsk gereden. De route was soms erg zwaar omdat grote delen van de route onverhard zijn en er veel moest worden geklommen. Ook blijkt dat er niet in elk dorpje eten is te kopen. En soms liggen deze dorpjes erg ver uit elkaar. Water vinden is soms ook een probleem en dan moet ik mijn waterfilter gebruiken om het water uit een meer of rivier te kunnen drinken. Dit zijn zowat de moeilijkste kilometers geweest van mijn fietstocht. Ik heb vooral geleerd dat je op de kleinere wegen volledig autonoom moet kunnen zijn.

Maar er waren ook mooie momenten. Zo vroeg ik of ik mijn tent mocht opzetten in een tuin. Dat was helemaal geen probleem. Onmiddellijk werd de banja (sauna en warm bad) opgestookt en werd ik ingewijd in de geheimen van deze Russische variant van de sauna. Ook was er de avond dat ik na 120 vermoeiende kilometers in een dorpje strandde en vroeg waar de camping was. Die bestond blijkbaar enkel op mijn wegenkaart. Maar ik kreeg zowaar mijn eigen blokhut.

Iedereen een limo

Is dit hetzelfde verhaal als Polen? Mensen die hun dromen proberen waar te maken, en proberen te profiteren van de voordelen van het kapitalisme?

Gedeeltelijk lijkt dat inderdaad wel te kloppen, maar in St Petersburg heb ik soms het gevoel dat ze er nog een schepje bovenop doen. Enkele zaken die in Belgie totaal fout zijn, maar hier doodnormaal: met je opzichtige 4x4 door de stad scheuren, roken op restaurant, veel te sexy gekleed gaan waardoor je letterlijk met de billen bloot op straat loopt, je laten rondrijen in een limo, `s morgens al serieus aangeschoten op straat rondlopen.

Maar er is ook een ander Rusland. Op het platteland merk je dat er veel landbouwgrond niet meer gebruikt wordt omdat de kolchozen werden gesloten. Dit heeft tot gevolg dat veel mensen geen werk meer hebben en in totale armoede leven. Langs de andere kant is er door de consumptiedrang een stijgende vraag naar voedsel. Het niet meer gebruiken van de landbouwgronden lijkt op termijn een serieus voedselprobleem te veroorzaken.

Couchsurfring

Morgen terug op weg. Het heeft even geduurd, want ik wou een pauze nemen en ik moet nog wachten op de registratie van mijn visum. Ik wil zeker zijn dat mijn papieren in orde zijn zodat ik onderweg geen problemen krijg. Het globale plan is om via kleinere wegen naar Petrozavodsk te rijden en daar dan te bekijken of het mogelijk is om nog noordelijker te fietsen. Ondertussen heb ik ook een vliegticket gekocht om terug thuis te raken.

Ik wil proberen om in Petrozavodsk te Couchsurfen. Dat is via een website vragen aan lokale bewoners om bij hen te mogen overnachten. Andere reizigers zijn heel enthousiast over dit systeem, en niet alleen omdat de overnachting gratis is, maar ook omdat je zo bij mensen terecht komt die er wonen. Het is echt een heel leuke manier om een land te leren kennen.

Sint-Petersburg

Twee volle dagen onafgebroken regen. Doorweekt ben ik na een lange etappe van 110 kilometer aangekomen in Sint-Petersburg. Het eerste hostel was volzet, maar ik werd doorverwezen naar een andere plaats. Dit hostel is wellicht minder gezellig, maar momenteel ben ik blij met elk bed in elke droge plaats.

Vanavond ook terug naar het eerste hostel. Daar heb ik met enkele andere fanatieke fietsers gesproken. Pavlek gaf me informatie over welke plaatsen te doen zijn met de fiets en David gaf me een goede wegenatlas. Wellicht gaat het vervolg van de tocht eerst nog een stuk noordelijk om daarna af te buigen naar het oosten (groene aanwijzingen op kaart). Verder noordelijk fietsen dan Petrozavodsk zou volgens Pavlek voor teveel logistieke problemen zorgen. Er daar geen winkels meer, de afstanden worden groot en er is weinig verkeer. Dus ook geen hulp bij problemen.