Pai

Na een bloedstollende busrit door de bergen vanuit Chiang-Mai zijn we in Pai beland. Dat is een klein paradijs tussen de bergentoppen. Door het dorp stroomt een kabbelende rivier waarnaast je lekker kan luieren in de zon. Het leven gaat hier op halve snelheid. Na een paar uur in het dorp zijn we al helemaal tot rust gekomen. De komende dagen gaan we de omgeving verkennen. Voorlopig krijgen ze ons hier nog niet weg.

Nachttrein naar Bangkok

Vannacht nemen we vanuit Hua-Hin de nachttrein naar Bangkok. Enkel met deze trein kunnen we de fietsen meenemen. We zullen enkele dagen in ons vertrouwde Cosy Guesthouse verblijven en de fietsen met pijn in ons hart terug inpakken. Waarschijnlijk gaan we vandaar uit naar Chiang Mai in het noorden om een week met een scooter rond te trekken. Plan B treedt dus in werking.

Bye-Bye Bike

Bij aankomst in Hua-Hin ontmoeten we Brian. Een Engelsman die al zes jaar in Thailand rondfietst. Hij vertelt ons dat hij nog dagelijks wordt aangevallen door straathonden. Zelfs in de straat waar hij woont. Het probleem met de straathonden zou zich overal in Thailand voordoen. Zijn advies: constant meer dan 25 km/u fietsen, maar dat is natuurlijk niet altijd mogelijk, of stenen gooien maar dat kan soms ook averechts werken. Omdat we gisteren nog niet konden beslissen of we verder gingen fietsen, hebben we een scooter gehuurd om een nationaal park te bezoeken. Tijdens het rijden maakten we een inventaris van het aantal straathonden. Conclusie: voor elke Thai is er minstens een hond. Tevens hebben we proefondervindelijk geconstateerd dat de honden tegen 40 km/u niet meer aanvallen. In het nationaal park zagen we een andere zwaarbepakte wereldfietser. Achterop zijn fiets lag een immense hondenknuppel. Toen hij een groepje van vijf straathonden passeerde, werd ook hij aangevallen. Dat was het moment waarop we beslisten om niet meer verder te fietsen.

Smullen

Al vanaf de aankomst op het vliegveld de eerste dag komt de geur van de Thaise keuken je tegemoet. Overal op straat, tot in de kleinste dorpjes staan er eetstalletjes, mobiele keukentjes en kleine restaurants. De regel van drie keer per dag eten geldt hier niet. Op elk moment van de dag wordt er hier gekookt en gegeten en dat alles aan spotprijzen. We eten hier warm met twee gemiddeld voor 2,50 euro, inclusief elk een flesje spuitwater. Onze absolute bodemprijs was een warme maaltijd voor 1,30 euro (voor ons beiden!) aan een eetstalletje op de nachtmarkt. Vers fruit, zoals ananas en pompelmoes wordt klaar gesneden aangeboden voor 0,60 euro!

Cha-Am

Vandaag hebben we een rustdag genomen. We hebben een parasol en strandstoelen gehuurd. De hele dag hebben we gelezen, plannen gemaakt, gegeten en gezwommen. Zo ongeveer hetgene dat de gemiddelde scandinavische toerist hier weken of maanden doet. De hele dag zijn we braaf onder ons parasolletje blijven zitten, dat bij het verschuiven van de schaduw snel werd verplaatst door onze Thaise parasolverhuurder. En dit aan 1,20 euro per dag. Na een dagje aan het strand zijn we allebei helemaal rood verbrand. We zien er nu even rood uit als de gemiddelde scandinavische toerist. Dan hadden we gisteren maar niet zo lacherig moeten doen over de andere rode toeristen. Morgen fietsen we met lange mouwen en lange broek verder naar het zuiden.

Gewapend met bamboestokken

We hebben ons vanmorgen moeten bewapenen met bamboestokken. Zodra we een dorp binnenrijden halen we onze wapens boven. Er is hier een ware plaag van straathonden. Meestal hollen ze ons erg agressief tegemoet, soms met vijf tegelijk. Degenen die zijn blijven liggen komen pas in actie zodra we voorbij zijn gefietst. Voor elke bamboehut ligt er minstens een te wachten op ons. We zijn een beetje de wanhoop nabij, want dit is niet meer ontspannend. We willen nog een tweetal dagen verder fietsen en anders gaan we het fietsen opgeven. Hoe erg we dit ook vinden. We denken al stilletjes aan een plan B.

Phetchaburi

Vanaf Samut Sakhon fietsen we langs kleinere wegen en langs de kust. We fietsen langs kokosplantages, rijstvelden en kleine dorpjes. Later zien we mangroven met aapjes in de bomen en enorme vijvers waar zeezout in gewonnen wordt. In bassins laat men zeewater verdampen. Het achtergebleven zout wordt met de hand opgeschept. Hier is alvast geen tekort aan strooizout.

Bangkok

Het is ons gelukt om al fietsend Bangkok te verlaten. We moesten daarvoor wel een heel stuk langs een snelweg fietsen. Een alternatief was er voor dat traject niet. Je kan het vergelijken met fietsen op de pechstrook van de E19. Niet echt wat we hadden verwacht van fietsen in Thailand. De dromen van rijstvelden en tempels waren wel erg ver weg. Maar vanaf morgen kunnen we kleinere wegen nemen en kan het dus enkel mooier worden.

Testrit

We dachten dat we een dag later uit Bangkok moesten vertrekken. Het is namelijk zondag en veel winkels zijn dicht, dus hadden we niet veel hoop om goede wegenkaarten te vinden. Geen probleem! De eigenaar van de hostel belde met de speciaalzaak aan de andere kant van de stad. De winkel bleek inderdaad gesloten te zijn, maar we mochten gerust langskomen. Hij zou de zaak wel even open doen voor ons. Via de achteringang belandden we in de winkel en even later gingen we er met een kilo kaarten buiten. De tocht zuidwaarts kan beginnen . Morgen springen we op de fiets.

Aangekomen in Bangkok

We zijn vanmiddag aangekomen in Bangkok. Het was even spannend of de fietsen wel gingen aankomen. Ook was het even zoeken voor we een taxi vonden waar we met twee fietsen in konden. Bij het instappen was ik even vergeten dat het stuur van de taxi aan de andere kant stond. De taxichauffeur keek even raar toen ik acher zijn stuur plaatsnam.

Ondertussen zijn we geinstalleerd in Cosy Bangkok Place en hebben we de eerste portie pathai-noedels gegeten. Morgen gaan we de fietsen monteren en hopelijk staan we overmorgen op de pedalen.

Ingepakt

Dit weekend hebben we de fietsen ingepakt. Na het nodige knutselwerk zijn beide fietsen in de dozen geraakt. 

Bijna ingepakt

De laatste vakantiedag van een lange Kerstvakantie. We staan al vertrekkensklaar, maar moeten nog twee weekjes werken. De dagen worden afgeteld tot het vertrek naar Thailand.

Fiets ingepakt

Ik heb vanmorgen de fiets gedemonteerd en ingepakt. Vanavond volgt nog een grondige selectie van de spullen die ik niet meer terug mee naar huis zal nemen. Dit om het overgewicht van de bagage zo veel mogelijk te beperken. De rest van de dag vul ik met sightseeing.

Jakarta

Als je door Jakarta fietst is dit het beeld dat je hebt vanop de fiets.

En dit zie je als Indonesier als je een toerist met een gekke fiets ziet langskomen.

Vanuit Lampung ben ik naar Merak gefietst, een erg stevige dagetappe. Omdat het door de taalproblemen gisteren erg onduidelijk was of ik vandaag met een bus tot in Jakarta zou raken ben ik om 5u30 naar het busstation gegaan. Ik hield er rekening mee dat de fiets niet op de bus zou mogen en ik de 130 km naar Jakarta zou moeten fietsen. Uiteindelijk is mijn fiets zonder al te veel krassen op de bus geraakt en veilig en wel in Jakarta aangekomen. Na een laatste chaotische fietstocht van 20 kilometer door Jakarta zit ik nu terug bij mijn startpunt. Morgen pak ik de fiets terug in en sorteer ik de spullen die ik niet meer mee terug naar huis zal nemen.

Ik heb erg gemengde gevoelens. Enerzijds blij dat ik naar huis kan gaan, waar mijn lief is, waar alles proper is, waar ik niet constant als een buitenaards wezen wordt bekeken en waar ik terug normaal kan eten. Anderzijds ben ik een beetje triest omdat het reizen en fietsen nogal verslavend is, en smaakt naar meer. Vind het nu al spijtig dat ik morgen niet wat kilometers kan trappen.

Natuurlijk is er in januari de fietstocht samen met Monique die erg fijn zal zijn. Het zal de komende maanden erg leuk zijn om die fietstocht voor te bereiden.

Aardbeving

Blijkbaar zijn er verschillende aardbevingen geweest op Sumatra. Momenteel ben ik daar erg ver van weg, dus heb ik er niets van gemerkt. Natuurlijk blijven er slachtoffers onder de bevolking te betreuren en is er veel materiele schade.

Hoe ver sigaret?

Vandaag nog een leuke anekdote gehoord. Ik vertelde aan mijn nieuwe fietsvrienden over mijn problemen om de weg te vinden. Ik vertelde hen dat mijn kaart absoluut onbetrouwbaar is en dat ongeveer alle plaatsen een andere naam hebben. Tevens zei ik dat als je een afstand vraagt en iemand in het engels `sixteen` antwoordt hij soms `sixty` bedoelt. Ook komt het voor dat ze denken omdat je Engels spreekt het misschien handig is als ze de afstand in miles uitdrukken. Dat blijft dan natuurlijk `sixteen` en `sixty`. De werkelijke afstand kan dan ergens uitkomen tussen 16 en 150 kilometer...

Nu blijkt dat als je de afstand aan een local vraagt, de afstand soms wordt uitgedrukt in de tijd die nodig is om een sigaret te roken. Daarbij wordt dan niet verteld of je dat in de auto, op de scooter of te voet doet.

Altijd leuk om hier de weg te vragen.

Nieuwe fietssponsor

Ik heb een nieuwe fietssponsor! Vanaf nu rijd ik rond met een shirt van Rabobank-Badar-Lampung. Vanmorgen met een twintigtal mensen gaan fietsen. Stipt om zes uur stonden ze voor mijn hotel. Wie zegt daar dat Indonesiers niet stipt zijn? Inderdaad waren de fietsers de beter gegoeden van het stadje. Onder andere de directeur van de Rabobank blijkt een gepassioneerd fietser te zijn. Het fietsen bleek nogal kort, uiteindelijk werd het een grote fotoshoot voor de Rabobank. We hebben uiteindelijk 2 (!) kilometer gefietst. Een nieuw rekord. Na de heel korte fietstocht gingen we naar een lokaal cafeetje waar de bankdirecteur iedereen op koffie trakteerde. Dat hoort natuurlijk ook bij het sponsoren. Als ontbijt kon ik rijst met een pikant sausje krijgen, maar dat heb ik vandaag even overgeslagen.

Baturaja - Badar Lampung

Vanuit Batruja met de trein naar Badar Lampung. Wat een onderneming. Zeker niet voor herhaling vatbaar. Het begon met vier uur wachten in een snikheet station. Weer sprak er niemand engels. De man die de ticketten verkocht deed al teken dat er geen fiets mee mocht op de trein. Dus ik had wel al kunnen bedenken wat ging komen. Maar de politie had mij, dacht ik, weeral gered door te zeggen dat de fiets wel mee moest. Uiteindelijk stopte de trein in het station. Bleek dat die al volledig overvol zat met mensen die er aan de buitenkant aanhingen. Er was helemaal geen speciale plaats voor bagage, laat staan een fiets. Nog voor ik iets kon zeggen was mijn fiets op hardhandige wijze rechtop in een hoek geramd, tegen een deur. Met een stuk of zes moesten we dan de komende zes uur op twee vierkante meter in de dieselwalm van de locomotief en een stroomgenerator zitten. Op elkaar en over elkaar. Steeds op zoek naar een houding die het minst vervelend is. Op een gegeven moment vond de conducteur dat hij door de deur moest. Maar dat was natuurlijk totaal onmogelijk met de fiets die ervoor stond. Maar hij moest en zou er langs gaan. Heb mij toen even laten gaan... uiteindelijk is de fiets toch op zijn plaats blijven staan en bleek dat de conducteur er toch niet zo dringend door moest. Aankomst in Lampung in het donker. De trein stopte helemaal niet aan een perron, gewoon ergens in een rangeerplaats. Opnieuw zelfde tafereel als bij het opstappen. Indonesiers kunnnen niet rustig hun beurt afwachten, dat gaat altijd met trekken en duwen en over elkaar heen kruipen. Ik was blij dat ik wist waar ik ging slapen, zodat ik niet nog eens na die tocht op zoek moest gaan naar een goed hotel. Heb meteen voor drie nachten betaald.



Ook even de andere kant van het treinverhaal vertellen. De mensen zijn hier altijd heel erg bezorgd over je veiligheid. Ik denk ten onrechte want ik heb al vaak gehad dat er onderweg eten en drinken werd aangeboden, dat ik mijn koffie niet moest betalen of als ik niet het juiste bedrag kon betalen, dat de prijs naar onderen werd afgerond. Maar terug naar het treinverhaal. In het station waar niemand Engels sprak werd ik wel constant geholpen door een politieman die niet van mijn zijde week. Hij gaf daarna de opdracht aan een militair die ook richting Lampung moest, om voor mij te zorgen. Terwijl de trein vol met gezinnen zat die net Lebarang (suikerfeest) hadden gevierd. Ze zijn hier heel erg bezorgd voor de toeristen die hier komen omdat ze van zichzelf vinden dat ze een slechte reputatie hebben, ivm bomaanslagen in Bali en Jakarta.



Nog een anekdote. Vandaag deed ik een fietstochtje in de buurt van Lampung. Onderweg werd ik tegengehouden door een heel enthousiaste man die enkel Indonesisch sprak. Het gesprekje was dus nogal snel gedaan en ik moest zoals altijd mee op de foto. Even korte pijn, en lief lachen voor de foto. Een kwartier later opnieuw dezelfde auto. Opnieuw dzelfde man deze keer vergezeld door een man in uniform. Even getwijfeld en dan toch maar gestopt. De man in uniform sprak vlot engels. Oef. Hij vertelde dat hij lid was van de plaatselijke fietsclub en dat de overenthousiaste man `the king of the cycle community` is. Ik kreeg foto`s te zien van de mannen op hun mountainbikes. Er werden weer foto`s gemaakt en allerlei vragen gesteld over de gekke ligfiets. Blijkt dat de plaatselijke fietsers elke dinsdag en donderdag een tochtje maken in de omgeving. Ik zal hier dus morgen fietsen met de uitbater van de Sheraton ,de politiechef en `the king of the cycle community`. Het zal wel een heel vroeg tochtje worden, om zes uur staan ze al voor de deur van het hotel.

Baturaja

Vanmorgen ben ik voor de vierde keer naar het station gegaan. Ik wil graag een trein nemen naar Lampung. Daar wil ik dan twee dagen blijven zodat ik een fietstochtje kan maken in de omgeving. Vanuit Lampung volgt er dan nog een lange fietsetappe naar Merak/Java. Vandaar uit wil ik dan met de trein het laatste stuk afleggen naar Jakarta. Op de heenweg heb ik twee dagen tussen Merak en Jakarta door een imense zee van vrachtwagens en brommers gereden. Voor mijn plezier ga ik dat geen tweede keer doen.

Waarom ik vier keer naar het station moest gaan? Wel, het station is hier enkel open als er een trein is. Dat ik lekker handig als je te weten wil komen wanneer er treinen rijden. Verder ben ik in dit stadje nog niemand tegen gekomen die Engels spreekt. Of meer Engels dan `hello mister!`. Dus vanochtend met een indonesisch zinnetje naar de stationschef gegaan. Ik heb nu begrepen dat er vanmiddag een trein zou gaan richting Lampung, en dat ik een ticket kan kopen net voordat de trein er is. Of ik de fiets kan meenemen, zover gaat mijn Indonesch niet, dus dat is nog even afwachten.

Lahat - Tanjuhgagung

Omdat er echt zo goed als niemand Engels spreekt zorgt dat voor de nodige verwarring. Bij mijn vertrek vanuit het stadje Lahat had ik aan de receptionist gevraagd of er in het dorpje Tanjungagung een hotelletje zou zijn. Enkel de naam van het dorpje gaf al aanleiding tot spraakverwarring, maar er werd heftig ja-geknikt en hotel geroepen. Dus het zou een zorgeloze etappe worden. Na een tachtig kilometer had ik het wel gehad voor die dag en het begon oal een beetje te schemeren. Dus er moest dringen onderdak worden gezocht. In de huttendorpjes die ik tegenkwam waren natuurlijk geen hotels. Maar toch maar een van mijn enige Indonesische zinnetje gezegd. Nee er was geen hotel. Maar ik werd in een stoffig kamerte van zo`n hut gezet. Er werd iemand gezocht die drie woorden Engels sprak en ik begreep dat we moesten wachten op de dorps-chef. Ondertussen was het hele dorp op de hoogte dat er een toerist in het dorp was en werd ik door wel twintig paar ogen aangestaard. Ondertussen werd er niet gesproken want niemand sprak Engels, of deed moeite om iets te vragen. Buiten mijn naam, die moest ik honderde keren zeggen, want dat zinnetje kenden ze wel in het Engels. Toen de dorpschef uiteindelijk verscheen vond die dat ik dringend in bad moest. Ik werd dus samen met mijn nieuwe vrienden naar de rivier gestuurd. Ik moest naar het midden van de rivier want daar was het water properder dan aan de oevers. Toen ik helemaal proper was, kreeg ik eten en mocht op de grond slapen in het huis van de chef. Bijna geen oog dicht gedaan `s nachts want die houten huisjes zijn ongelooflijk gehorig. Je hoort alles wat de anderen doen of zeggen.